Okoń - odsłona druga

Autor: Szalona, opublikowano 2010-08-03 21:11:23
komentarze: 0, wyświetleń: 623

--

Już kilka dni po pierwszym spotkaniu Shrap-Drakersów na łowisku specjalnym "Okoń", pośród użytkowników portalu pojawiła się nowa myśl... Drugi okoniowy wypad odbył się 9-10 sierpnia i uczestniczyło w nim 9 osób. Sam początek tego wydarzenia minął pod znakiem wielu niewiadomych i niespodzianek. Tak to najpierw miał przyjechać po mnie Bysior, na kilka godzin przed wyjazdem okazało się, że jednak będzie to Rapa... W ostateczności jednak, dwadzieścia minut po umówionej z wcześniejszą ekipą godzinie - pod mój blok zawitał Mario :) Nie było to jednak największą niespodzianką tego wieczoru. Najwięcej radości sprawił wszystkim sam Bysior, który pomimo, iż miał się nie zjawić - zawitał do nas i pozostał już do samego końca imprezy.

Wieczór minął przy odstraszaniu wygłodniałych komarzyc, przygotowywaniu sprzętu i zajmowaniu stanowisk. W tym momencie Paweł rozpoczął swoją szczegółową rejestrację fotograficzną. Później dzielni Panowie rozpalili grilla i wszyscy stawiliśmy się przy wypieczonych kiełbaskach i wyzłoconych kazikowych kurczaczkach. Po kolacji, dzielna dwuosobowa (damsko-męska) ekipa zajęła się transportem drewna i przy pomocy ogniska zaczęliśmy bronić się przed chłodem, który niosła ze sobą ta długa sierpniowa noc.

Nad ranem temperatura była tak niska, a wilgotność tak wysoka, że większość z nas wkładała stopy i ręce do dogasającego paleniska. Wtedy to poległa niejedna podeszwa od butów, a siostra moja - nieświadomie zaprezentowała jak z krzesełka wędkarskiego, zrobić sobie łóżko karpiowe... Tej nocy wszystkie wędki milczały jak zaklęte - najwidoczniej karpie też ukryły się gdzieś przed wszechogarniającym chłodem.

Opadająca mgła i przebijające się przez nią pierwsze promienie słoneczne skusiły Shrapdrakersów do udania się na swoje pomosty. Niestety wędki dalej milczały, pocieszające było to , że wokół także nic się nie działo... Wkrótce wszyscy uczestnicy byli już na nogach, a od zimnej nocy minęło już trochę czasu. Nadeszła pora na zmianę kreacji z jesiennych na letnie. Niektórym nie wyszło to na dobre - Patrycja i Pani Bożenka zostały zaatakowane przez wszędobylskie osy...

Wkrótce odezwały się sygnalizatory brań u naszego karpiowego guru - Kazika. Chwilę później mogłam nacieszyć się chwilą podbierania i ważenia tej ryby. To był znak - ryba weszła w łowisko i trzeba było szybko przerzucać zestawy i kombinować. Każdy z nas posłał do wody wymyślone przez siebie zestawienia smakowo-zapachowe. Po pewnym czasie jest kolejna sygnalizacja brania - oczywiście u Kazika. Jest to jak na razie największy ze złowionych karpi. W niedługim czasie Masło postanawia nie dać sobie w kaszę dmuchać i także wyciąga karpia. Ryba ta jednak nie przeskoczyła wagowo - kazikowego "potwora".

Później brania doświadcza.... Kazik, jednak rybiszon jest mniejszy od zwycięskiego, poprzednika. Szalę na swoją strone przechyla Masło - ma solidne branie, jednak wyraźnie większa ryba nie daje się do końca wyholować i wybiera wolność. Wtedy to z masłowego pomostu, po raz trzeci do wody trafia fartowny ( ten sam cały czas), namoknięty pellet zastopowany gustowną, czerwoną recepturką... Kolejna skuszona na niego ryba, niestety jest lżejsza od kazikowej.

Tak oto nasz karpiowy przywódca zostaje zwycięzcą tego spotkania, Rapa wręcza mu nagrodę, a wszyscy inni szczerze mu gratulują. W końcu wyjąć kilka ryb na bezrybiu to naprawdę duży wyczyn. Zwycięzca dzieli się wygraną z zajmującym drugie miejsce Masłem i wszyscy wspólnie pozujemy do zdjęcia grupowego. Nadchodzi pora rozjazdów i powrotów do domu. Razem z siostrą Patrycją i Rapą pozostajemy jeszcze na placu boju. Ogarniamy pozostałości po kończącej się imprezie, mając jednak nadzieję na złowienie ryby poza klasyfikacją. Niestety żaden karp nie pokusił się na oferowane przez nas przynęty.

W niedługim czasie przyjechali po nas: Mario i Masło, którzy pojechali odwieźć wcześniejszym kursem - Bysiora. Po zebraniu ostatnich rzeczy i dojśćiu do samochodu okazało się, że Masło nie ma kluczyków od swojego samochodu. Przeszukiwanie okolicy nie przyniosło efektów - zguba musiała wypaść w samochodzie Bysiora, chociaż sam poszkodowany nie był tego pewien...Na dokładkę Tomek od kilku dni nie posiadał telefonu komórkowego i nikt tak do końca nie znał dokładnego adresu zamieszkania poszukiwanego? W piątkę wsiedliśmy do samochodu Mario i w ciemno pojechaliśmy w miejsce gdzie został odwieziony bysiorowy samochód. Jakież było zdziwienie nasze i samego poszukiwanego, kiedy spotkaliśmy się akurat przy jego aucie. Po chwili okazało się, że rzeczywiście kluczyki są pod siedzeniem. Kamień wszystkim spadł z serca. Po krótkiej rozmowie koledzy odwieźli mnie i moją siostrę, po czym ponownie pojechali na podbój łowiska "Okoń"...

Szalona

...