Dwie życiówki jednego dnia!

Autor: bysior, opublikowano 2011-04-28 22:39:44
komentarze: 8, wyświetleń: 890

--

O godzinie siódmej rano piłem pierwszą kawę. Dzień pracy nie zapowiadał się ciekawie, a do tego pogoda zwiastowała wieczorną burzę. Ciemne chmury zaczęły krążyć dookoła Pułtuska przeplatając się z oknami, przez które świeciło gorące słońce. Mozolnie poruszający się zegar wybił samo południe, oświadczając, że już czas zacząć myśleć o wieczornych rybach.

W pracy wytrzymałem do 16.00. Chmury poszły precz, więc pobiegłem po wodery, wędkę i mój pas z wiosennymi przynętami. Adam podwiózł mnie pod pułtuski Dom Polonii i spacerując przez park dotarłem nad zalaną główkę w okolicach mostu dla pieszych. Nie śpiesząc się zdjąłem buty, założyłem wodery, przewiązałem agrafkę i założyłem małego woblerka - smużaka. Po cichutku wszedłem do wody i chowając się za wystającym z wody krzakiem oddałem pierwsze rzuty. I tak minęło pół godziny... bez brania. Jak przez ostatnie trzy dni. Za to z liczną dość publiką na moście - no bo co za wariat wchodzi w "gumakach" do wody i próbuje coś złapać o tej porze roku!

Posiedziałem chwilę na brzegu, zmieniłem przynętę - na okonio podobnego, głęboko schodzącego woblera i znów po cichutku wszedłem na główkę. Rzuciłem kilka razy na napływ, z nikłą nadzieją na okonia i nagle uderzenie! Od trzech dni pierwsze branie! Black Star do 20 gram pięknie pracuje, kołowrotek raz zabrzęczał i po chwili przy moich nogach, do których parę dni temu podpływały bolenie, pokazuje się piękny pasiak! Sporo ponad 30 cm!!! Delikatnie wyjmuję go z wody, odhaczam i podnoszę do góry pokazać kibicom na moście. Krzyczą że piękny! :) Robi mi się całkiem miło i delikatnie wypuszczam okonia do Narwi, który po dotknięciu do wody w oka mgnieniu znika za główką. Odkrzykuję koledze stojącemu na moście, że na dzisiaj koniec! Swoje już złapałem! Wychodzę na brzeg, żeby zapalić spokojnie papierosa. Wpatrując się w Narew słyszę głos z mostu... - "porzucaj jeszcze! Może jeszcze jeden weźmie!" Cóż, mnie długo namawiać nie trzeba...

Wchodzę znów prawie po pas do wody i w drugim rzucie mam silne uderzenie. Na start ryba odjeżdża kilka razy, szybko reguluję hamulec i słyszę za pleców "Boleń! I to piękny!!" No tak, kolega z mostu dokładnie widzi rybę, która walczy pod powierzchnią - ja mimo polaroidów i sporej odległości oprócz gejzerów wody nie widzę nic. Reguluję po raz drugi hamulec, ryba znów robi kilka odjazdów a Black Star wygina się niemiłosiernie. Adrenalina zaczyna buzować, ale ciągle pamiętam, że jeśli zrobię jeden krok nie w tą stronę, może się to źle skończyć... I w końcu ją widzę! Piękne srebro, na pewno największy jakiego miałem na wędce! Wobler pewnie siedzi w pysku, ale cienka żyłka zaplątała się o płetwy. Na mój widok boleń robi odjazd na głęboką wodę, z mostu słyszę "nie daj się!" Opanowując nerwy, przyciągam rybę pod nogi i próbuję ją złapać za kark - ale nie mogę jej objąć! Znowu odjazd a mi coraz bardziej latają kolana. I w końcu po paru chwilach udaję mi się wyciągnąć go na płytszą wodę i przy nodze złapać pod brzuch rzucając wędkę do wody! Cały mokry obejmuję moją rybę dwoma rękami, znów obracając się do kibiców na moście - podnoszę bolenia do góry sam podziwiając jego piękno! Ma spokojnie ponad 80 centymetrów! I jest gruby, zupełnie nie jak na wiosnę! Szybciutko wypinam mu kotwicę i wkładam do zimnej Narwi - jak radziecka torpeda znika w oka mgnieniu. Szkoda, że okres ochronny kończy się za trzy dni... Inaczej zaliczyłbym go jako życiówkę - a tak.... no to nie bardzo wypada.

Jeszcze trzęsącymi się rękoma rzucam na napływ i sprowadzam woblera na dno. I.... znowu krzyczę JEST!!! Tym razem hol zajmuje mi 15 sekund i podnoszę do góry OKONIA! Cztery dychy ma jak nic!!! Piękny garbus!!! Sam nie wierzę własnym oczom, przykładam go rękojeści wędki, żeby w domu zmierzyć jego długość, bo niefartownie nie zabrałem ze sobą miarki. Jest cudowny, chociaż blady. Ale takiej wielkości okoń, nawet blady wygląda jak Miss World! :) Wypuszczam go delikatnie do wody i wychodzę na brzeg. Cały mokry i utaplany w pływających na wodzie krzakach. I szczęśliwy jaki dawno już nie byłem!

ps. Miarka przyłożona do dolnika w domu pokazała równo 40 cm! :)

pss. Najbardziej żałuję, że nie miałem ze sobą aparatu. Taki dzień jak dzisiaj prędko się nie zdarzy... Ale z drugiej strony, emocje, te piękne ryby które odpływały z moich rąk do końca życia pozostaną w mojej pamięci! I pewnie wraz z opowiadaniami ciut urosną....

bysior

[attachment=105] Moim łowiskiem jest głównie [b]Narew[/b] w okolicach [b]Pułtuska[/b], wędkarstwo sposobem na życie. Fascynują mnie [b]sandacze[/b] i to im poświęcam większość czasu spędzanego na wodą. ...